Wij zijn advocaten die bouwen voor advocaten. Dit is de eerste post in een bouwlogboek over hoe het product tot stand is gekomen, module voor module — de beslissingen die eraan ten grondslag lagen, geen verkoopverhaal. We beginnen hier, omdat alles in het product voortvloeit uit één keuze die wij in de allereerste week hebben gemaakt.

De vraag waar wij niet omheen konden

Als u een AI-hulpmiddel voor juridisch werk evalueert, ligt er één vraag onder alle andere: wanneer ik dit dossier in het systeem laad, waar gaat het bestand dan eigenlijk naartoe?

De meeste hulpmiddelen beantwoorden die vraag op dezelfde manier. Het document verlaat uw machine. Het wordt geüpload naar een server die u niet beheert, daar verwerkt, en dikwijls ook daar bewaard. Op het moment dat u op verzenden klikt, houdt uw grip op een vertrouwelijke communicatie op en treden de algemene voorwaarden van iemand anders in werking.

Dat was voor ons geen haalbare basis. Niet als een functie die later kon worden toegevoegd — als fundament. Een hulpmiddel waarbij een vertrouwelijk dossier de machine moet verlaten, heeft de beslissende keuze al gemaakt, en die verkeerd gemaakt.

De tegenovergestelde beslissing

Wij trokken de lijn dus de andere kant op, op de allereerste regel van het ontwerp. Het dossier blijft op uw machine. Cliëntgegevens leven in de eigen opslag van uw browser, op uw eigen schijf, zoals een desktoptoepassing zijn bestanden bewaart. Wanneer u de assistent vraagt een stuk op te stellen of te analyseren, wordt uitsluitend de specifieke tekst die u voor die ene stap goedkeurt naar een AI-model gestuurd. Niets anders. Niets op de achtergrond.

Die ene beslissing heeft alles wat daarna volgde bepaald. Dat is waarom de geheimhoudingstoets in de browser draait en niet op een server. Dat is waarom er geen externe database met uw dossiers bestaat die kan worden gehackt of opgevraagd. Dat is waarom een mens op elke consequente stap staat, die goedkeurt wat vertrekt en beoordeelt wat terugkomt — het product stelt op, het indient nooit, en het handelt nooit op eigen initiatief.

Gebouwd voor het werk, niet als juridisch opgemaakte generieke tool

Er bestaat een versie van een juridisch AI-systeem die een generiek hulpmiddel is met een juridisch laagje — een chatbot met het woord "advocaat" erop geplakt. Dat is dit niet. De templates zijn vanaf de eerste toetsaanslag voor de Nederlandse praktijk geschreven, niet ergens anders vandaan vertaald. De compliance-uitvoer is verankerd aan de eisen van de NOvA en de AVG, niet een generiek privacydocument dat met moeite is aangepast. De geheimhoudingspoort begrijpt de geheimhoudingsplicht en het verschoningsrecht als een plicht — op grond van art. 11a Advocatenwet — niet als een instelling.

Die rode draad — door advocaten, voor advocaten, geen generiek hulpmiddel met een juridisch laagje — is de reden dat dit product er überhaupt is. Wij zullen er steeds op terugkomen.

Waar deze reeks naartoe gaat

In de volgende posts lopen we door de onderdelen zoals ze zijn gebouwd:

  • De geheimhoudingspoort — de toets die wordt uitgevoerd voordat iets een AI bereikt, en waar die hard blokkeert in plaats van een waarschuwing geeft.
  • Browser-resident architectuur — wat "op uw machine" in de praktijk betekent, en wat vertrekt versus wat nooit vertrekt.
  • De opdrachtbevestigingsopsteller — onze eerste module, en waarom die de jurisdictie moest kennen.
  • Cliëntonboarding — onboarding op de eerste dag die het compliancepakket oplevert, niet een checklist.

U kunt ook uw eigen AI-sleutel meenemen, zodat uw contract over het model met de aanbieder loopt en uw gebruik rechtstreeks bij u in rekening wordt gebracht. Meer daarover verderop in de reeks.

Samengevat: wij begonnen bij het dossier van de cliënt, omdat dat de plek is waar de zorgvuldigheidsplicht van een goed kantoor begint. Alles wat daarna volgt, is een afgeleide van het goed aanpakken van precies dit punt.

← Alle artikelen